--> Odcinek 1
Wielkie rozdawanie stanowisk, czyli koryto musi mieć swoich strażników
W Stumilowym Korycie nastał dzień niezwykle uroczysty.
Towarzysz Bolesław postanowił przeprowadzić reorganizację.
Nie była to pierwsza reorganizacja. Poprzednie odbywały się regularnie, zwykle wtedy, gdy ktoś zaczynał pytać o efekty pracy.
Bolesław zwołał więc wszystkich do Wielkiej Sali Pod Dębem.
— Towarzysze! Musimy postawić na fachowców!
Zwierzęta zaczęły bić brawo.
— Na ludzi… to znaczy zwierzęta sprawdzone, lojalne i oddane naszej wspólnej sprawie!
— A kompetencje? — zapytał Labrador.
— Kompetencje? — zdziwił się Bolesław. — Oczywiście! Lojalność jest przecież najwyższą formą kompetencji!
Pierwsze stanowisko otrzymała Sowa Regulaminowa.
Sowa była znana z tego, że potrafiła napisać trzy strony wyjaśnień do jednego zdania, po czym sama nie wiedziała, co miała na myśli.
— Sowa będzie odpowiadała za regulaminy! — ogłosił Bolesław.
— Ale czy ona je rozumie? — padło pytanie z sali.
— Nie musi! Ważne, że potrafi je pisać!
Kolejne stanowiska rozdzielano równie starannie.
Jeden zwierzak został odpowiedzialny za kontrolowanie kontrolujących.
Drugi za interpretowanie interpretacji.
Trzeci za pilnowanie, żeby nikt bez zgody Bolesława nie interpretował niczego samodzielnie.
Powstała również specjalna Agenda Personalna.
Jej zadaniem było czuwanie nad tym, by do ważniejszych funkcji nie dostali się przypadkiem mieszkańcy lasu posiadający własne zdanie.
— Towarzyszu Bolesławie — zapytał młody spaniel — a co z doświadczeniem?
— Doświadczenie bywa niebezpieczne, młody kolego. Człowiek doświadczony zaczyna zadawać pytania.
— A wiedza?
— Wiedza prowadzi do dyskusji.
— A dyskusja?
— Dyskusja prowadzi do nieporozumień.
— To co mamy robić?
— Popierać uchwały!
Następnego dnia przy głównym korycie ustawiono tablicę organizacyjną.
Była tak rozbudowana, że do jej przeczytania potrzeba było drabiny, trzech dni urlopu i dobrych okularów.
Nikt jednak nie potrafił wskazać, kto za co odpowiada.
Wszyscy wiedzieli tylko jedno:
Za wszystko odpowiadał Bolesław, ale za nic nie ponosił odpowiedzialności.
Stary Labrador przyjrzał się tablicy i powiedział:
— Kiedyś do pracy wybierano tych, którzy potrafili coś zrobić. Teraz wybiera się tych, którzy potrafią nie przeszkadzać.
A Bolesław?
Bolesław był szczęśliwy.
Wreszcie otaczały go zwierzęta, które nie zadawały niewygodnych pytań.
|